از انقلاب ۵۷ تا شورش ۱۴۰۴

خبرگزاری حوزه | زمستان 1404 خشونتی به خود دید که در تاریخ نمونه نداشت. خشونتی که خیابان‌ها را به خون مردم سرخ کرد و آسمان را با سوزاندن اموال عمومی و مساجد سیاه نمود. این حجم از خشونت در مصاحبه‌های رضاپهلوی نه تنها محکوم نشد که از لوازم مبارزه برشمرده شد. بسیاری انقلاب 57 را هم نمونه‌ای از این نوع مبارزات معرفی کردند.

اعتراضات دی‌ماه با مطالبات به‌حق اقتصادی آغاز شد؛ مطالبه‌هایی که مسئولان نیز بر مشروعیت آن اذعان داشتند. اما خیلی زود، مسیر اعتراض به اغتشاش تغییر کرد. اعتراض، برای اصلاح است؛ اغتشاش، برای تخریب. این دو نه هم‌مسیرند و نه هم‌هدف؛ و وقایع ۱۸ و ۱۹ دی، این تفاوت را عریان کرد.

سطح بالای خشونت، تخریب هدفمند مساجد و اموال عمومی و مسلح‌بودن اغتشاشگران، نشانه یک پروژه سازمان‌یافته بود؛ پروژه‌ای که افزایش تلفات انسانی را ابزار فشار سیاسی و بین‌المللی می‌دید. خسارتی که اگر از مسیر جنگ تحمیل می‌شد، هزینه‌ای میلیاردی می‌طلبید، در دو روز و با فریب‌خوردگان داخلی رقم خورد.

مقایسه این مسیر با انقلاب اسلامی ۵۷، تحریف تاریخ است. انقلاب مردم ایران با اتحاد، راهپیمایی و اعتصابات سراسری پیروز شد. امام خمینی صریحاً هرگونه تعرض به جان و مال مردم را نهی کرد. همین تفاوت بنیادین است که مرز روشن «انقلاب» را از «اغتشاش» جدا می‌کند.

سعید امینی